Κυριακή, 27 Ιουλίου 2008

ΠΡΟΣΕΥΧΗ





Το λέω ξανά είμαι μόνος



Σα μια μόνη πατημασιά ανθρώπου σε δάσος

Είμαι μόνος σα δάχτυλο σε χέρι

Που η μηχανή του πήρε τα άλλα τέσσερα


Αν ήμουν σταγόνα

θα 'χα σβήσει στα έγκατα διψασμένης γης


Δεν είμαι όμως σταγόνα

Είμαι μικρή πέτρα ίσως πολύτιμη

Που ο καιρός την κάμνει άμμο


Και βλέπω το σχήμα της και τη λάμψη

Και την σκληρότητά της

Και το βάρος της να γίνονται άμμος


Το λέω ξανά


Στην καρδιά μου είναι μια προσευχή

Όμως μένει μέσα

Ας ήταν τώρα που δεν υπάρχει στόμα

να 'χα μια μαχαιριά στο πλευρό


Να βγει από εκεί σαν τρυφερό κορίτσι.



Η προσευχή Δημήτρης Παπαδίτσας 1922

2 σχόλια:

online gambling είπε...

All I can say is nothing because your blog is not interesting to read.

credit card είπε...

You have a very impressive blog.


credit card